ZorgPortaal.nl


Houdt het dan nooit op?

Houdt het dan nooit op?

De verpleeghuiszorg heeft de afgelopen weken een golf van kritiek over zich heen gekregen. Het is niet voor het eerst dat dit gebeurt. Zelden hield het echter zo lang aan. En het einde is nog niet in zicht. De kritiek richt zich op het systeem. En vanzelfsprekend zijn het de systeemhouders die dan onder vuur komen te liggen. De bestuurders, de toezichthouders en de overheid.

De kritiek komt uit de hoek van bewoners en hun naasten en uit de hoek van zorgverleners. Mensen die veel, zo niet al hun tijd in het verpleeghuis doorbrengen. Ervaringsdeskundigen van het zuiverste water. Ze vertellen wat ze meemaken, welke gevolgen dat voor hen heeft en hoe het voelt. En ze vragen aan de systeemhouders maar één ding: doe er iets aan!

De voortdurende kritiek valt niet altijd goed bij mensen die in het verpleeghuis werkzaam zijn. Sommigen hebben het gevoel dat de kritiek op hen afstraalt. Anderen herkennen de kritiek niet, omdat ze in een instelling werken waar het bestuur goede keuzes maakt. En weer anderen zeggen: "houdt het dan nooit op? Het helpt toch niet".

Tegen deze achtergrond vond zondag in Utrecht een gedachtewisseling plaats tussen een groepje bevlogen mensen die elkaar via Twitter kennen en een delegatie van ActiZ waaronder de directeur, Aad Koster. Het initiatief was van hem uitgegaan. Er zijn veel onderwerpen aan de orde geweest zoals de afstand tussen bestuurders en zorgverleners, de zichtbaarheid van leidinggevenden, de inhoud van functies, de werkdruk, de waarde van deskundigheid en persoonlijke vorming en het gebrek aan vertrouwen, dat als een rode draad door het systeem heen loopt.

ActiZ is een branchevereniging die zich bezig houdt met het behartigen van de belangen van haar leden [aanbieders van zorg in verpleeg- en verzorgingshuizen, thuiszorg, kraamzorg en JGZ], zodat zij de ruimte hebben om te ondernemen, te innoveren en te investeren in kwaliteit. Deze ruimte gebruiken zij om zorg aan hun cliënten te leveren. Het collectief behartigen van de belangen van de medewerkers die bij deze aanbieders werken, wordt overgelaten aan de vakbonden. In tegenstelling tot 'de cliënt' is er in de strategie van Actiz geen plaats voor 'de medewerker'.

Dat is altijd zo geweest. Alleen stond daar vroeger op instellingsniveau een andere rolverdeling tegenover. Tot het eind van de vorige eeuw voerden de meeste instellingen een sociaal beleid, waar personeelszorg een onderdeel van was. Vakbonden kwamen daar niet aan te pas. Bij de omslag naar Human Resource Management is in teveel instellingen het sociaal beleid gesneuveld. Waar dat gebeurd is, hebben de vakbonden de zorg voor de belangen van het personeel overgenomen.

In dit licht bezien is het begrijpelijk dat een vakbond als Abvakabo FNV niet alleen op landelijk niveau, maar ook op instellingsniveau opkomt voor de belangen van werknemers. Naast hen gaat staan, hun zorgen deelt, deze bundelt en naar buiten brengt, eisen stelt, druk uitoefent. En daarbij vindt men op alle fronten ActiZ tegenover zich als belangenbehartiger van de zorgwerkgevers. Zo is er een tegenstelling ontstaan, die het oplossen van problemen moeilijk en met enige regelmaat onmogelijk maakt.

Willen we in de verpleeghuiszorg stappen vooruit maken, dan moet deze tegenstelling opgeheven worden. Het ligt voor de hand dat ActiZ dat doet door naast 'de cliënt' ook 'de medewerker' een centrale plek in haar strategie te geven. Gelet op het belang van bevlogen, bekwame, gezonde en tevreden medewerkers voor het leveren van zorg aan cliënten is dat ook niet meer dan terecht. Iets wat zo cruciaal is voor het realiseren van je missie hoort in je strategie verankerd te zijn.

Vannacht droomde ik dat Aad Koster samen met de vakbonden naar de staatssecretaris ging om te vertellen dat lofwaardige verpleeghuiszorg een prijs heeft.


Heel verpleegkundig Nederland bakt
Verpleeghuiszorg waar je trots op mag zijn

Gerelateerde berichten

 

Reacties

Nog geen reactie
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zondag 25 juni 2017