ZorgPortaal.nl


Het Fisherman’s Friend-effect

Het Fisherman’s Friend-effect

Huilprofessor Ad Vingerhoets heeft onderzoek gedaan naar huilen door verpleegkundigen (http://wqd.nl/izzxG). (Voor de goede orde: huilen is een typisch menselijk verschijnsel waarbij het lichaam tranen produceert, meestal door verdriet, pijn, onmacht, grote vreugde of ontroering). Deze beroepsgroep bestaat voor 90 procent uit vrouwen. Uit eerder onderzoek bleek al dat zij 20 à 50 keer per jaar huilen (en de mannen 5 à 20 keer per jaar). 

Het moet toch vaak leiden tot wateroverlast al dat grienen en janken, denk je dan, logisch, want in de zorg heb je dagelijks te maken met ellende. Maar wat blijkt uit het onderzoek van Vingerhoets? In deze tranentrekkende werkomgeving is huilen niet geaccepteerd! Veel verpleegkundigen vinden huilen een teken van zwakte of ziekte. Het is not done, als er al gehuild wordt, gebeurt dat bij voorkeur op het toilet, op de fiets of in de auto naar huis, op het werk worden de tranen weggemoffeld: het bekende Fisherman's Friend-effect. 

Terwijl het verdriet je toch onverwachts frontaal kan raken? De plotselinge dood van de patiënt die op je moeder lijkt, het jongetje dat in je armen sterft, de mislukte reanimatie van die jonge vrouw. Als je dan zou toegeven aan je "huildrempel" (mooie term van Vingerhoets) en je emoties zou uiten, dan lok je daarmee bijstand, steun en troost uit. Een onhoudbare, biggelende traan is een sterk, niet te verbergen signaal waardoor je vanzelf een troostende arm om je heen krijgt. 

En als je als verpleegkundige aan het bed staat met vochtige ogen wordt dat door de patiënt als positief en betrokken ervaren, zo blijkt uit het onderzoek. Het lijkt mij trouwens wel beter dat jij niet harder huilt dan de patiënt bij een slechtnieuwsgesprek, en huilend iemand wegbrengen naar een OK lijkt me ook niet op z'n plaats. 

Kortom, dat huilen op het werk taboe is, is om te huilen, wat doen we daaraan? Ik laat het er in ieder geval niet bij zitten. Ik richt vandaag nog het platform "de laatste druppel" op, bestaande uit een select groepje huilebalken uit de zorg. We doen een oproep om op elke eerste maandag van de maand om 12.00 uur, als de sirene gaat, samen te scholen en collectief te gaan huilen. Daarnaast zal het platform een huil-app ontwikkelen, die kan controleren of jouw afdeling de huil-quote haalt. Zorginstellingen wordt opgeroepen om naast het stiltecentrum een huilcentrum in te richten, met uiteraard een schilderij met een huilend jongetje aan de muur, waar doorlopend huilfilms vertoond en smartlappen gedraaid worden. We vragen een tissue-fabrikant het project te sponsoren. Zien huilen doet huilen is het adagium, huilen moet als normaal beschouwd worden, en niet als een zwaktebod. 

Samen huilen is gezond. En zeker weten dat je na een huilsessie de zorgwereld weer aan kan. 

Huilen, sterk spul he!?

Van basis naar een gevorderde gebruiker - Wim Hof ...
Van terras naar succes en continuïteit
 

Reacties 7

Astrid de Bruin op vrijdag 04 september 2015 14:22

In tegenstelling tot de auteur ben ik blij dat er niet veel gehuild word door zorgverleners. Natuurlijk is het wenselijk dat je op zijn tijd gepaste emoties laat zien maar huilen is een flink stap verder. Kan mij voorstellen dat een cliënt hier erg onzeker van kan worden. Mocht je je tranen niet kunnen bedwingen dan bij voorkeur even in het kantoor of buiten het gezichtsveld van cliënten!

In tegenstelling tot de auteur ben ik blij dat er niet veel gehuild word door zorgverleners. Natuurlijk is het wenselijk dat je op zijn tijd gepaste emoties laat zien maar huilen is een flink stap verder. Kan mij voorstellen dat een cliënt hier erg onzeker van kan worden. Mocht je je tranen niet kunnen bedwingen dan bij voorkeur even in het kantoor of buiten het gezichtsveld van cliënten!
Marja de Vries op woensdag 09 september 2015 15:50

Even huilen kan flink opluchten. Maar als mijn huisarts gaat huilen naar aanleiding van mijn gegevens / situatie dan zou ik wel heel onzeker worden. Denk zeld dat het goed is als je emoties laat zien maar voor zover mogelijk wel bescheiden. Wil je even hard huilen dan moet je maar van de afdeling of naar de zusterpost.

Even huilen kan flink opluchten. Maar als mijn huisarts gaat huilen naar aanleiding van mijn gegevens / situatie dan zou ik wel heel onzeker worden. Denk zeld dat het goed is als je emoties laat zien maar voor zover mogelijk wel bescheiden. Wil je even hard huilen dan moet je maar van de afdeling of naar de zusterpost.
Joop2 op maandag 21 september 2015 23:59

Als iemand gaat huilen dan loopt deze letterlijk over van emoties. Kan heel empathisch zijn maar het kan ook veel onzekerheid geven bij de zorgvrager en je objectiviteit vervagen. Aan de andere kant zijn wij mensen en kan je emoties meestal niet uitschakelen, misschien wel onderdrukken?.

Als iemand gaat huilen dan loopt deze letterlijk over van emoties. Kan heel empathisch zijn maar het kan ook veel onzekerheid geven bij de zorgvrager en je objectiviteit vervagen. Aan de andere kant zijn wij mensen en kan je emoties meestal niet uitschakelen, misschien wel onderdrukken?.
Jan Groen op zaterdag 14 november 2015 21:56

Ik zit als vrouw op een afdeling met alleen maar vrouwelijke collega's. Er hoeft maar één collega te huilen, of ze wordt "bestormd" door haar collega's die hun uiterste best doen om er het eerst bij te zijn om haar te troosten. Ze willen haar allemaal opvangen en wat voor haar betekenen. "Huil maar, huil maar hoor" zeggen ze dan.
Ik vind het allemaal een beetje overdreven. Het is wat anders als één of twee collega's met wie ze een goede band heeft haar proberen te troosten. Maal nogmaals, als ze wordt "bestormd" door al haar collega's, zelfs door collega's met wie ze het absoluut niet kan vinden, dan vind ik dit bijzonder onnatuurlijk....

Ik zit als vrouw op een afdeling met alleen maar vrouwelijke collega's. Er hoeft maar één collega te huilen, of ze wordt "bestormd" door haar collega's die hun uiterste best doen om er het eerst bij te zijn om haar te troosten. Ze willen haar allemaal opvangen en wat voor haar betekenen. "Huil maar, huil maar hoor" zeggen ze dan. Ik vind het allemaal een beetje overdreven. Het is wat anders als één of twee collega's met wie ze een goede band heeft haar proberen te troosten. Maal nogmaals, als ze wordt "bestormd" door al haar collega's, zelfs door collega's met wie ze het absoluut niet kan vinden, dan vind ik dit bijzonder onnatuurlijk....
Glazenwasser op zaterdag 14 november 2015 22:19

Ik ben verpleegkundige.
Ben een man.
Ben inlevend en kan goed inspelen op de sentimenten van de cliënt.
Maar ik heb zelf de laatste 20 jaar niet gehuild.
Is dit nou een beperking?????
Ik voel het zelf niet zo.

Ik ben verpleegkundige. Ben een man. Ben inlevend en kan goed inspelen op de sentimenten van de cliënt. Maar ik heb zelf de laatste 20 jaar niet gehuild. Is dit nou een beperking????? Ik voel het zelf niet zo.
Aisha op zaterdag 14 november 2015 22:51

Huilende collega's?? Allemaal flauwekul.
Ze proberen medelijden op te wekken.
Ik moet er niks van hebben.
Ik pak ze direct aan!!!

Huilende collega's?? Allemaal flauwekul. Ze proberen medelijden op te wekken. Ik moet er niks van hebben. Ik pak ze direct aan!!!
Marleen Groeneveld op donderdag 19 november 2015 01:12

Ik denk dat met huilen op het werk niks mis is. Er kunnen situaties ontstaan die je raken, en dat lijkt me alleen maar menselijk. Wel zou ik dit zelf altijd proberen te voorkomen bij de patient te doen. Liever bij collega's dan even je hart luchten en weer doorgaan. Je weet nooit of je onbedoeld een patiënt belast hiermee.

Ik denk dat met huilen op het werk niks mis is. Er kunnen situaties ontstaan die je raken, en dat lijkt me alleen maar menselijk. Wel zou ik dit zelf altijd proberen te voorkomen bij de patient te doen. Liever bij collega's dan even je hart luchten en weer doorgaan. Je weet nooit of je onbedoeld een patiënt belast hiermee.
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
woensdag 28 juni 2017