× Vragen, antwoorden en discussie rondom NIET beroepsinhoudelijke of arbeidsvoorwaardelijke thema's.

Topic-icon Vermaatschappelijking is al in gang gezet

15 mei 2014 17:00 #26349 door Hanze
Dex Foundation is een foundation die zich inzet voor zwaar gehandicapte kinderen en jongeren waar één op één zorg nodig is. Dexter Budding is een van deze jongeren waar de hulpverlening geen raad mee weet. De ouders van Dexter hebben beide hun baan opgezegd om de zorg te bieden die hij verdient, zodat hij niet in een instelling leeft waar hij vastgeketend kan worden. Doordat de hulpverlening geen raad weet met Dexter, zijn de ouders genoodzaakt om zorg voor hun kind te dragen.
Wij leven in een individualistische maatschappij. De vermaatschappelijking wordt op deze manier eenvoudig in gang gezet. Individuen zijn wel reëel, maar de samenleving niet. Iedereen kan mensen zien, horen en voelen, maar niet een samenleving. Hulpverlening maakt deel uit van de samenleving en is daardoor als niet reëel te beschouwen. Georg Simmel definieert dat de samenleving niets meer dan een naam is voor een aantal individuen, die met elkaar verbonden zijn door het aantal sociale relaties die een individu aangaat. Vanuit dit oogpunt kan er dan ook geconcludeerd worden dat een individu zijn aansluiting moet vinden bij zijn of haar netwerk. Hierdoor zijn de ouders van Dexter genoodzaakt om hun netwerk in te schakelen om tot zorgvoorzieningen te komen voor Dexter.
De sociale cohesie is net zo theoretisch en even reëel als de zwaartekracht. De krachten hiervan zijn niet direct zichtbaar, maar de effecten wel. Zo is dit ook het geval bij de huidige hulpverlening. Er wordt steeds meer gestreefd naar mantelzorg. Een effect hiervan is dat de kracht van de mantelzorg afneemt doordat er teveel wordt gevraagd van het netwerk van diegene die zorg behoeft. Doordat de overheid pleit voor meer vrijwilligers en mantelzorg, wordt zo ook collectieve identiteit beïnvloedt. Dit houdt in dat het maatschappijdenken in gang wordt gezet. Hierdoor wordt er als maatschappij gedacht dat je als individu garant moet staan voor je eigen zorg. Een pervers effect hiervan is de Dex Foundation. We worden allemaal aangegrepen door dit verhaal. Als individu sta je machteloos tegen de huidige zorgvoorzieningen die de maatschappij biedt. Het is dan ook van de zotte dat zorgkinderen zoals Dexter door middel van de media aan het licht worden gebracht. Hierdoor kan de Dex Foundation wel blijven voortbestaan, maar het is niet de oplossing. Er ligt een zware last op de schouders van de ouders van Dexter.
Wordt er überhaupt ook nog stilgestaan wat voor zware last er gelegd wordt op mantelzorgers? Of moeten mantelzorgers ook weer mantelzorgers inschakelen om zorg voor hen te bieden? Hulpverleningsinstellingen schieten soms echt drastisch te kort in de intensieve zorg. Door alles te protocolleren kun je wel zorg bieden voor een groot deel, maar het effect hiervan is dat de minderheid, waar intensieve zorg noodzakelijk is, hier de dupe van wordt en genoodzaakt zijn om zelf maar aan de slag te gaan, omdat hulpverleningsinstanties je aan je lot overlaten.

Wat zijn jullie ervaringen?

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.