× Vragen, antwoorden en discussie rondom NIET beroepsinhoudelijke of arbeidsvoorwaardelijke thema's.

Topic-icon Opdracht: Mijn bijdrage aan de visieontwikkeng

28 jan 2014 11:45 #26275 door Student12
Beste lezers,

Voor school moet ik op een bepaalde manier een bijdrage leveren aan de visieontwikkeling van mijn (toekomstige) beroep of beroepsgroep.

Ik schrijf daarom dit stukje met daarin mijn mening over de manier waarop jongeren met een licht verstandelijke beperking vaak onbegrepen en niet betrokken zijn in onze maatschappij.
Jongeren die niet in staat zijn een startkwalificatie te halen: vaak een licht verstandelijke beperking, die ook vaak weer psychische problematiek met zich mee brengt.
Ze kunnen naar praktijkonderwijs, maar daarna is vaak het gat. Vaak zijn ze net te ‘goed’ om naar een sociale werkplaats te gaan, en functioneren ze prima in simpel werk onder veel begeleiding waarbij ze gecontroleerd worden.
Maar, welk bedrijf neemt zo iemand tegenwoordig nog aan? Buiten het feit dat bedrijven vaak vastzitten aan regeltjes (werknemers moeten bijvoorbeeld verplicht een VCA hebben) die niet haalbaar zijn voor deze jongeren, hebben ze ook nog eens de tijd niet om zoveel energie in de begeleiding te steken.
Ook zijn er veel Mbo’s zonder werk op dit moment, die alles wel al weten en ze ook al aan kunnen nemen.

De gun factor is kleiner aan het worden in onze maatschappij, en ik denk dat dit niet ligt aan de mensen.
De mensen die ik doorgaans spreek zijn echt wel bereid te helpen, maar de nodige tijd en middelen ontbreken. Dit zijn mensen die ook maar hun bedrijf staande proberen te houden in deze tijd.
Nu krijgen veel jongeren nog de WAJONG waardoor ze goedkoper zijn in vergelijking met andere werknemers. Dit is een voordeel voor de werkgevers om deze jongeren wel aan te nemen.
Straks in de participatiewet zullen we dit fenomeen wel blijven kennen, maar niet meer in deze getallen.

Als we niet alleen kijken naar het werk, maar de volledige participatie vallen de jongeren ook buiten de boot. Neem als voorbeeld een sportvereniging. MEE heeft een geweldig aanbod aan activiteiten voor jong en oud met een beperking, maar de jongeren zijn hier ook weer net te ‘goed’ voor.
Buiten het feit dat ze zichzelf niet zien als gehandicapt, zullen ze inderdaad ook geen aansluiting hebben bij deze activiteiten.
Dan hebben ze de andere keuze: een reguliere sportvereniging. Ze zien er normaal uit en zijn ook motorisch vaak normaal ontwikkeld. Maar om het voetbal spel te snappen heb je een bepaald inzicht en beredeneringsvermogen nodig plus het sociale contact met teamgenoten maakt vaak al dat de jongen buiten de groep vallen bij een vereniging en zich meer terugtrekken.

Ouders van deze jongeren hebben ongeveer de helft van de tijd ook een licht verstandelijke beperking. Hierdoor missen de jongeren vaak dingen in hun opvoeding, wat kan verschillen van kennis over de wereld/maatschappij tot het leren van jezelf verzorgen.

Zonder goed toezicht van ouders, dagbesteding, en maatschappelijke betrokkenheid komen deze jongeren vaak in de problemen terecht. Hierbij zijn ze vaak naïef en een daardoor een gemakkelijk doelwit voor bepaalde praktijken.

Mocht je in je werk, op straat, in de supermarkt een jongere tegenkomen die ongepast gedrag vertoond, vind je het waarschijnlijk vaak een ‘sjappie’. Natuurlijk niet allemaal, maar sta er bij stil dan veel van hen er waarschijnlijk niet eens iets aan kunnen doen. Als jij de wereld niet volledig zou snappen, de consequentie van je daden niet kon inzien en je moete hebt met je emoties onder controle houden en uiten zou je misschien ook dit gedrag vertonen. Dit betekend natuurlijk niet dat ze er niet op aangesproken mogen worden. Ik vraag jullie alleen om er op een iets andere manier tegen aan te kijken, en deze vaak ‘lastige’ jongeren ook met respect te behandelen.

Hier een kort filmpje naar mijn hart, gemaakt door stichting Prisma.



Bedankt voor het lezen en ik hoop dat ik jullie aan het denken heb kunnen zetten, je kan altijd een reactie achterlaten.

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.