× Vragen, antwoorden en discussie rondom NIET beroepsinhoudelijke of arbeidsvoorwaardelijke thema's.

Topic-icon Recensie van een boek over sterfbedvisioenen

05 feb 2012 17:26 #25079 door hendrik
Verslagen van bijna-doodervaringen zijn vaak indrukwekkend. Mensen die op het randje van de dood hebben gezweefd, maar daarna weer bij kennis kwamen, vertellen vaak over overleden familieleden en vrienden die zij hebben gezien en gesproken. Ook wordt hun soms een terugblik gegund op het leven dat ze hebben geleid, maar dan zó levendig en indringend dat het meer een herbeleving is dan een pure herinnering. Verder zien ze vaak Jezus of andere personen uit religieuze tradities. Wie zoiets heeft meegemaakt, twijfelt daarna nooit meer aan het bestaan van een hiernamaals. Toch zijn de meeste medici er niet van overtuigd dat BDE’s solide bewijzen vormen van een leven na de dood. Geen wonder, want een bewustzijn dat onafhankelijk van de menselijke hersenen kan bestaan is volgens hen per definitie onmogelijk.

Het gevolg daarvan is, dat BDE’s door hen meestal worden afgedaan als hallucinaties of als ervaringen die tot stand komen onder invloed van zuurstofgebrek. Het zouden de laatste signalen zijn van een stervend bewustzijn, liedjes die het brein fluit in het donker. En hoewel al deze fysiologische verklaringen voor BDE’s stuk voor stuk kunnen worden weerlegd, blijft men in wetenschappelijke kringen met grote hardnekkigheid vasthouden aan het idee dat ze niet wijzen op een voortbestaan. Wie desondanks de moed heeft om te opperen dat de menselijke psyche het lichaam misschien helemaal niet nodig heeft om te kunnen functioneren, wordt in wetenschappelijke kringen al gauw met pek en veren besmeurd. Zo’n stap wordt door veel wetenschappers immers beschouwd als het introduceren van religie in de wetenschap - iets wat men met alle geweld wil vermijden.

Traditionele medici waren tot nu toe redelijk succesvol in het verdedigen van het medische paradigma dat het bewustzijn ontstaat door de hersenfuncties. Met veel inventiviteit bedachten ze telkens weer nieuwe sluikwegen om vol te kunnen houden dat BDE’s noodsignalen zouden zijn die het stervende brein uitzendt. Toch is er een nieuwe ontwikkeling die het deze sceptische wetenschappers wel eens heel moeilijk zou kunnen maken. Raymond Moody, de man die in 1975 grote bekendheid kreeg door zijn BDE-boek “Leven na dit leven”, schreef in 2010 samen met Paul Perry “Glimpses of Eternity”, een boek over een daaraan verwant onderwerp: gedeelde doodervaringen. Vorig jaar verscheen het bij uitgeverij Bruna onder de titel “Een blik in de eeuwigheid”.

Onder gedeelde doodervaringen, kortweg GDE’s, verstaat Moody de bijzondere ervaringen van familieleden, vrienden en zorgwerkers die aanwezig zijn bij het sterven van iemand. Tijdens of kort na het overlijden van die persoon nemen zij een zeer intens licht waar, zien zij dat zijn geest het lichaam verlaat of worden zij andere gestalten rondom het bed van de stervende gewaar. Verder wordt vaak prachtige muziek gehoord die niet van aardse oorsprong is of krijgt men beelden te zien van de hemel. Ook komt het voor dat een familielid tijdens het overlijden van een geliefde spontaan uittreedt en dan in die uitgetreden staat aanwezig is bij het levenspanorama dat diegene te zien krijgt. Allerlei karakteristieke momenten uit het leven van de gestorvene trekken dan zeer snel voorbij, alsof een film in een enorm tempo wordt afgespeeld. Op zulke momenten vinden soms hele gesprekken plaats met de overledene die zijn lichaam al heeft verlaten. Een mooi voorbeeld van zo’n GDE is het volgende. Hierin beschrijft een moeder het sterven van haar zoon.

“In plaats van de kamer en alle medische apparatuur zag ik beelden voor me van alles wat mijn zoon in zijn korte leven had meegemaakt. Hij stond zelf middenin dat beeld, met een stralende, intens blije glimlach op zijn gezicht. Ik zag Christus naar beneden komen en hem uit zijn lichaam tillen. Ik zag dat mijn zoon zijn lichaam achterliet en een fel, stralend licht betrad waarin hij en ik samen werden omringd door allemaal beelden uit zijn leven, tot in de kleinste details. Zo zag ik hem in zijn eentje in zijn kamer spelen met zijn fort en speelgoedsoldaatjes.”

Veel verschijnselen, die ook voorkomen bij BDE’s, zien we dus terug bij GDE’s. Toch is er één belangrijk verschil: de mensen die een GDE hebben gehad waren gezond en bij vol bewustzijn toen ze die ervaring kregen. Het veelgehoorde argument dat deze verschijnselen het gevolg zouden zijn van zuurstofgebrek of andere fysiologische problemen in de stervensfase gaat voor GDE’s dus beslist niet op. Niettemin komen deze ervaringen in heel veel opzichten overeen met het bekendere broertje ervan, de BDE. Dat betekent dat ze hoogstwaarschijnlijk een gemeenschappelijke oorzaak moeten hebben. En welke oorzaak ligt meer voor de hand dan dat men tijdelijk in de geest verbonden is met de geest van een vriend of familielid en tijdens die momenten ervaart wat hij of zij kort na het overlijden doormaakt?

Na lezing van “Een blik in de eeuwigheid” wordt duidelijk dat ook GDE’s niet het ontbrekende puzzelstukje vormen om het bestaan van een hiernamaals te kunnen bewijzen. Maar Moody komt met dit boek daar wel heel dicht bij in de buurt. Wat er nog aan ontbreekt is een sluitende theorie over de menselijke persoon en een duidelijk concept over het hiernamaals. De GDE-verslagen bieden naar mijn idee voldoende aanknopingspunten om ook die twee elementen nader uit te werken.

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

05 feb 2012 19:25 #25080 door grootmoedertje
Beantwoord door grootmoedertje in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Hallo Hendrik,na je link te hebben gelezen op Hyves heb ik het boek besteld en in middels gaan lezen!Tot nu toe zeer indruk wekkend!

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

05 feb 2012 20:35 #25081 door hendrik
Beantwoord door hendrik in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Hallo Yvonne, goed om te horen! Omdat je in de zorg werkt ben ik zeer benieuwd of je zelf misschien al 'es zulke dingen hebt meegemaakt of verhalen hierover van anderen hebt gehoord. Ik vond het ook een geweldig mooi boek.

Zijn hier misschien ook anderen - verpleegkundigen of verzorgenden - die aan het sterfbed van patiënten hebben gezeten en daarbij bijzondere dingen hebben gezien of gehoord? Alle verhalen zijn welkom. Voor de website van het dagblad Trouw wil ik graag een vervolg schrijven op deze recensie. Daarom wil ik graag ervaringsverhalen verzamelen van mensen die in de zorg werken. Wie dat wil kan me evt. ook mailen op klaassens38@zonnet.nl.

Hartelijke groet,
Hendrik.

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

06 feb 2012 10:48 #25082 door grootmoedertje
Beantwoord door grootmoedertje in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Hallo Hendrik,buiten de boeken van R.Moody,heb ik ook boeken gelezen van Elisabeth Kubler-Ross,die ook onderzoek heeft gedaan naar BDE's.Die boeken ken je ongetwijfeld!
Heel bijzonder om te lezen en om inzicht te krijgen,wat er gebeurd als iemand sterft,ook als hulpverlener is dit zeer interessant!
Ik heb al veel mensen mogen begeleiden bij het levens einde,wat me opvalt is dat er toch veel mensen zijn ,die als ze weer wat helder worden en weer kunnen praten vertellen dat ze familie hebben gezien en gesproken!
Vaak wordt deze ervaring afgedaan als een hallucinatie,wat ik dus raar vindt omdat als deze mensen dezelfde soort hallucinatie zouden hebben!Een GDE ervaring heb ik niet,maar ooit wel een uitreding gehad!Na die uitreding ben ik er van overtuigd dat het leven niet eindigt,maar blijft bestaan,al is dat niet in de stoffe
Ijke wereld!
Op dit onderwerp rust helaas nog steeds een taboe,jammer!
Als je er over praat wordt er vaak lacherig gedaan,helaas
Het zou leuk zijn als er op jou Topic wordt gereageerd ook al hebben mensen hier geen ervaring mee! Ben gewoon benieuwd wat anderen hier van vinden/denken?

Fijne winterdag gewenst!

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

10 feb 2012 12:12 - 10 feb 2012 12:18 #25109 door
Mooi onderwerp. Deze ervaringen worden te gauw als hallucinatie beschouwd of iets wat puur en alleen een neurologisch gegeven is t.a.v. zuurstof tekort...Zelf weet ik wel beter. Er is leven na de dood. Zelf ben ik ernstig ziek geweest (parasiet die in lever was gaan zitten) toen ik als 21 jarige 10 weken door India trok samen met mijn 20 jarige zus. Ik heb daar in een ziekenhuis gelegen met antibiotica infuus. Ik was niet stervende, maar wel zwaar ziek en koorts. Heb ook op het randje van de 'poort' mogen kijken, ook mensen die niet stervende zijn of bijna dood geweest zijn kunnen die ervaringen hebben. Had enorm behoefte aan mijn ouders om mij heen en mistte ze enorm, die nog niet wisten dat ik in het ziekenhuis lag en een parasiet had opgelopen. Ik zweefde als het ware naar huis, ook een bloementunnel en onbeschrijflijk mooi licht... naar Nederland terwijl ik in de hoofdstad van India in het ziekenhuis lag. Zag mijn ouders met elkaar praten aan de keukentafel tijdens de lunche...er is iets met Megan aan de hand zei mijn moeder. Ik ben niet gerust er is iets niet goed met haar..Hoorde mijn vader zeggen: ach, onzin, die twee lopen niet in 7 sloten tegelijkertijd. Mijn zusje is pas gaan bellen toen het beter met mij ging...wilde mijn ouders niet ongerust maken. Toen ik terug kwam naar Nederland moest ik meteen naar het Havenziekenhuis in Rotterdam en ben nog langere tijd onder controle geweest. Gelukkig is dat goed gegaan. Mijn ouders heb ik achteraf gevraagd of het waar was dat ze dit gesprek (dat mijn moeder aan mijn vader vertelde dat ze het gevoel had dat het mij niet goed ging daar in dat vreemde land) waar was. Het bleek dat ze precies dezelfde zinnen had gezegd. (er is iets met Megan aan de hand) en het beeld wat ik van mijn ouders had...(zittend aan de keukentafel) ook en ook het tijdstip kwam overeen en dat mijn vader het gevoel van mijn moeder bagateliseerde. Mijn geest is echt bij mijn ouders geweest. Heren doktoren zeggen allemaal dat het hallucinaties zijn geweest. Ik geloof door deze ervaring dat er zeker meer is tussen hemel en aarde. Ik ga er niet mee aan de haal...maar ik vind het tekort door de bocht om alle ervaringen als hallucinaties te zien.

Een aantal jaren later wel depressief geworden, wellicht toch ook een nawee van deze ervaring en doormaakt ziekteproces. (mijn lever had schade opgelopen...gelukkig wel weer goed gekomen) Maar sindsdien, na India, toch sensitiever dan de gemiddelde mens waardoor ik de werkdruk en manier van werken door collega soms in de zorg niet goed kan handelen. (daarvoor was ik een stoere, nuchtere meid) Ik voel gauw sferen aan in teams en organisaties en heb gauw last van ego's, roddel en achterklap in teams. (er gebeuren soms echt hele nare dingen onder elkaar in teams...) Dat is soms lastig en daardoor gauw leeggezogen. Hierdoor kan ik niet goed meer tegen de nachtdiensten en kan ook niet meer dan 20 uur per week werken.

Vorig jaar sprak ik een oude man, bijna in de 100 die ook een bijna doodervaring had meegemaakt. We zagen elkaar en wisten meteen (zonder dat we het ter sprake was) dat we beiden ervaringsdeskundige van BDE waren. De man vertelde voor het eerst aan een verpleegkundige die hem hielp zijn verhaal en zei: jij begrijpt precies waar ik het over heb...

Hendrik, dat bedoel ik maar...

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

11 feb 2012 08:52 #25111 door grootmoedertje
Beantwoord door grootmoedertje in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Hallo megan,dank voor je verhaal.Zeer indrukwekkend!
Ik heb een soortgelijke ervaring.
Tijdens een hersenoperatie dreigede ik uit de narcose te komen,ik werd wakker en plots zat ik een hoek van de O.K. Naar beneden te kijken en zag wat er gebeurde!Er was paniek!Ook zag ik mijn ouders elders in het ziekenhuis zitten,die wachten op de afloop van de operatie.
Later kon ik vertellen welke kleding mijn ouders toen droegen,zelfs de oorbellen die mijn moeder droeg!
Dit even in het kort.Later heb ik de neurochirurg gevraagd wat er was gebeurt tijdens de operatie,en vertelde toen inderdaad dat ik uit de narcose dreigde te komen.Hij was verbaasd mijn verhaal te horen,ik kon precies vertellen wat hij had gezegd!
Voor mij is dit nog steeds een indrukwekkende ervaring geweest en ik kijk naar het leven op een hele andere manier!
Ik loop er niet mee te koop,als ik het al vertel dan wordt je niet begrepen.Mensen doen er lacherig over.
In het verleden kon ik hier boos om worden nu niet meer,ik ben blij dat ik die ervaring heb gehad!

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

16 feb 2012 08:39 - 16 feb 2012 08:41 #25149 door hendrik
Beantwoord door hendrik in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Goedemorgen Megan en Yvonne,

Met belangstelling heb ik jullie verhalen gelezen: fascinerend.
Het is waar wat je zegt, Megan, dat iemand niet per se bijna-dood hoeft te zijn om toch een BDE te krijgen. Er zijn ook andere omstandigheden waaronder je dit kunt meemaken. Jouw verhaal laat dat ook duidelijk zien. Het is goed dat je later hebt gecheckt of jouw vader en moeder ook inderdaad hebben gezegd wat je tijdens jouw uittreding hebt gehoord; dan heb je 100% zekerheid dat alles klopt.

Wat je vertelt over de naweeën van deze ervaring is heel herkenbaar. De meeste mensen worden er gevoeliger en intuïtiever door. Ook kun je neerslachtig worden na zo'n BDE, want als je zó'n liefdevolle sfeer hebt gezien, komt de alledaagse wereld daarna nogal ruw en lomp op je over. Ik kan daarover meepraten, want zelf had ik in 1972 een BDE die me compleet heeft veranderd. Daarna werd ik veel intuïtiever (en ook creatiever).

Yvonne, ook dank voor het vertellen van jouw ervaring! Je hebt net als Megan gecheckt of datgene, wat je tijdens jouw uittreding zag, allemaal klopte en het bleek allemaal waar te zijn. Tijdens die operatie was je duidelijk uit je lichaam, anders had je niet kunnen zien wat er ondertussen op een andere plek in het ziekenhuis gebeurde.
Het is ook mijn ervaring dat mensen al gauw lacherig of zelfs cynisch doen als je hierover vertelt. Toch vind ik dat deze ervaringen wel degelijk serieus moeten worden genomen! Een mens is een geest in een lichaam; de dood is niet meer dan het moment waarop de geest het lichaam verlaat. Wat de medische wetenschap leert over de hersenen - "Het bewustzijn is het product van de hersenfuncties" - klopt dan ook fundamenteel niet.

Over de effecten van een BDE is er een prachtig boek verschenen, dat ik iedereen kan aanraden. Dat is "Terugkeer naar het leven" van Phyllis Atwater. Veel dingen, die bij mezelf waren veranderd door een BDE, vond ik hierin terug. Gewoon magnifiek!

Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn op dit forum die er iets over willen zeggen. Voorlopig heel erg bedankt voor jullie reacties.

Vriendelijke groet,
Hendrik.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Alicia

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

21 okt 2013 00:50 #26144 door Alicia
Beantwoord door Alicia in topic Recensie van een boek over sterfbedvisioenen
Hendrik wat was jou BDE?
Ik heb mensen zien sterven maar nooit meegemaakt wat ik hier lees.
Ik heb wel meegemaakt dat op het moment van sterven er duidelijk iets verandert. Het duurt ongeveer 10 minuten voordat je de dood in de ogen kan zien. (niet met een ongeluk)Je kunt zeggen dat de geest het lichaam verlaat ook al is het lichaam 10 minuten dood. Ook meegemaakt met mijn huisdieren, dat de ogen pas na 10 minuten breken.
Ik ben niet gelovig dus als ik lees dat iemand Jezus heeft gezien die haar zoon meenam dan zet ik er vraagtekens achter. Een Jood of moslim zal dit nooit zien. Misschien een figuur uit hun religie wel. Maar dan is het iets religieus wat een ongelovige dus nooit ziet.

Dat zou betekenen dat ook hoog intelligente dieren dit moeten meemaken en een leven na de dood hebben!
Ik weet het niet maar geloof je in geesten en mensen die contact kunnen krijgen met overledenen?
Ik heb wel meegemaakt dat ik een kanker patiënt thuis heb verzorgd en dat precies op de minuut dat hij stierf, ik mijn collega een sms stuurde hoe het met hem ging. Een voorgevoel. Zijn weduwe is naar een clairvoyant medium geweest die zonder iets te weten, berichten door kreeg van haar overleden ouders en daarna van haar overleden man. De beschrijvingen klopten.
Misschien is er meer tussen hemel en aarde maar inderdaad, volgens mij ben je er niet meer zonder hersens functies.

Mijn man is pas overleden en ik hoorde zijn voetstappen. Ik denk dat ik hallucineerde vooral omdat onze hond niet blafte. Maar ik ga naar die clarvoyant medium om uit te vinden of er iets meer is. Verder sta ik wel open voor dit soort dingen maar dan totaal dus ook in de dierenwereld. Dieren begrijpen de dood wat veel mensen vergeten. Onze hond heeft nooit meer gezocht nadat zij mijn man heeft gezien. Anders had ze nog steeds gezocht of de kamer ingerend om hem te begroeten na een wandeling. Ze is 2 weken depressie geweest maar nu weer een happy dog. Hoewel als ik zijn naam noem dan kijkt ze weg en likt ze haar lippen.

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.