× Vragen, antwoorden en discussie rondom NIET beroepsinhoudelijke of arbeidsvoorwaardelijke thema's.

Topic-icon De wankele basis van psychiatrische diagnoses

12 okt 2010 06:52 - 12 okt 2010 07:24 #23177 door hendrik
Heel veel artsen en instellingen gebruiken tegenwoordig het DSM-IV handboek. Deze afkorting staat voor ‘Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders’. Met dit handboek kunnen psychische aandoeningen worden gediagnosticeerd.

Het grootste probleem van dit boek is dat er geen theoretische basis is voor het classificeren van psychische stoornissen. Men gaat puur en alleen uit van gedragskenmerken en leidt daaruit af welke stoornis daaraan ten grondslag ligt. Die manier van werken is te vergelijken met het classificeren van bomen en planten met behulp van een handig determineerboekje: hoe meer kenmerken je van een bepaald soort gekte aantreft, des te groter is de kans dat het inderdaad om dat type gekte gaat.

Problematisch daarbij is natuurlijk dat het gedrag van iemand nooit los kan worden gezien van de context. Wat in de ene situatie normaal en passend is, is dat in een andere situatie volstrekt niet. Het bij elkaar graaien van een aantal gedragskenmerken om daar vervolgens een etiket op te plakken is altijd discutabel. Zelfs vooraanstaande psychiaters geven dan ook toe dat het DSM veel beperkingen kent.

Dit classificatiesysteem heeft echter niet alleen een wankele basis, het is ook discrimerend. Treffend voor de willekeur van het DSM is b.v. dat homofilie héél lang als een psychiatrische stoornis werd beschouwd. Dat geeft al aan dat de normen en waarden van de arts een heel groot stempel drukken op de diagnose die hij stelt. Waarschijnlijk zegt zo’n diagnose dan ook meer over de persoon van de psychiater dan over de patiënt.

Op basis van het DSM - zo is vaak terecht opgemerkt - zou je bovendien een heel groot deel van de bevolking als 'psychisch gestoord' kunnen beschouwen. Zo heeft meer dan de helft van de bevolking van de westerse landen minstens één kenmerk dat wijst op ‘gekte’. Maar als iedereen dan toch 'gek' is, heeft een dergelijk classificatiesysteem geen enkele waarde meer.

Met die DSM is meer aan de hand. In 2006 werd d.m.v. een onderzoek aangetoond dat 56% van alle psychiaters die moeten besluiten welke stoornissen er in de volgende versie van het DSM worden opgenomen, financiële banden onderhoudt met ten minste één farmaceutisch bedrijf. Het hoeft dan ook niemand te verbazen dat er daarom steeds meer psychische stoornissen worden uitgevonden. Voor elke afwijking moeten er immers psychofarmaca worden voorgeschreven. Zo is men in 1952 begonnen met 112 geestelijke stoornissen. In 1994 waren het er echter al 374. Ik ben benieuwd wat de score in de volgende uitgave van het DSM zal zijn, maar je mag toch aannemen dat ze de 400 makkelijk moeten kunnen halen.

Misschien kunnen ze ook een naam bedenken voor de afwijking van psychiaters om in hun studeerkamer allerlei nieuwe soorten gekte te bedenken waarmee ze de mensheid kunnen verblijden. De waarde van dergelijke handboeken lijkt me dan ook uiterst dubieus, om het nog maar heel voorzichtig uit te drukken.

Ik denk dat de toegevoegde waarde van de psychiatrie vrijwel te verwaarlozen is. In de zeventiger jaren kwam men in Italië ook al tot dat inzicht. Men heeft toen heel veel psychiatrische inrichtingen gesloten en geprobeerd de patiënten zo goed mogelijk te laten integreren in de maatschappij. De ex-patiënten bleken zich in overgrote meerderheid prima te kunnen handhaven. Kennelijk waren ze niet zo gek als hun behandelaars altijd dachten.

Nu er door personeelsgebrek steeds meer mensen overlijden in Nederlandse isoleercellen omdat er te weinig personeel is om voldoende toezicht te houden, is de Italiaanse oplossing ook voor Nederland misschien zo gek nog niet.

Er is wel een probate oplossing voor die isoleerdoden. Stop alle psychiaters aan het eind van hun opleiding twee weken in een psychiatrische inrichting. In de eerste week krijgen ze een mix van drie anti-psychotica die flink wat bijwerkingen geven. Hun handen gaan ervan trillen, ze lopen met knikkende knieën, het praten gaat moeilijk en ze krijgen last van de racekak. Als ze die troep niet willen hebben worden ze gewoon platgespoten. Geen gezeur zeg.

In de tweede week wordt de spanning opgevoerd. Zonder de minste of geringste aanleiding worden ze door drie potige ziekenbroeders bij kop en kont gepakt. De kleren worden hen van het lijf gerukt en hun lichaamsholten worden betast om te kijken of ze daar ook stiekem iets in verstopt hebben, precies zoals dat ook in sommige GGZ-instellingen gebeurt. Daarna worden ze in een isoleercel gegooid met alleen een scheurhemd aan. Er wordt een camera op hen gericht en de deur gaat onverbiddelijk op slot. In een kartonnen potje mogen ze hun behoefte doen. Op gegil en geroep om eten en drinken wordt nauwelijks gereageerd, want door al dat personeelsgebrek hebben de verpleegsters geen tijd voor al die gekkigheid, kom nou.

Na een week kreperen in de isoleer worden ze vrijgelaten. Een evaluatie van die periode is dan niet meer nodig. De psychiaters krijgen hun diploma en mogen aan de slag. Ze hebben de schrik dan nog zò in de benen, dat het isoleren twee jaar later is afgeschaft. Het medicijngebruik zal er ook vast door verminderen. Wedden dat dit werkt?

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

23 okt 2010 14:21 #23211 door robske
Beantwoord door robske in topic De wankele basis van psychiatrische diagnoses
Bronnen over stijging doden in separeercellen? Onderbouwing?

Wat wil je bereiken met het uiten van deze frustraties?

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.

24 okt 2010 22:31 - 25 okt 2010 08:01 #23218 door hendrik
Beantwoord door hendrik in topic De wankele basis van psychiatrische diagnoses
Hallo Robske,

Wat ik hier schrijf over de wankele basis van de psychiatrische diagnostisering kun je overal op het internet nakijken. Dat zou ik dan ook geen 'uiting van frustraties' willen noemen, want dan maak je je er wel erg gemakkelijk van af. Alles wat ik daarover schrijf is op controleerbare feiten gebaseerd. Zie hiervoor o.a. nl.wikipedia.org/wiki/Diagnostic_and_Sta..._of_Mental_Disorders

De gegevens die ik in mijn artikel heb verwerkt over isoleercellen in de GGZ kun je o.a. lezen in het rapport "Separeren in de GGZ: Beleid, praktijk en toezicht: Onderzoek naar de vorderingen in het terugdringen van separaties". Dit rapport werd in juli 2010 uitgebracht door het IVA voor beleidsonderzoek en advies in opdracht van het Ministerie van VWS.
Een andere bron is “Opsluiten is geen zorg” van Jolijn Santegoeds.
Verder heb ik enkele krantenartikelen over dit onderwerp als documentatie gebruikt.

De algehele teneur is dat het opsluiten van mensen in een isoleercel steeds meer als een onmenselijke, vrijheidsberovende en achterhaalde handeling binnen de GGZ wordt beschouwd, die niet in het belang is van de patiënt omdat ze traumatiserend werkt. Wat ik met dit artikel wil bereiken is dat de discussie over dit onderwerp ook op dit forum op gang komt, zodat er steeds meer druk wordt uitgeoefend om deze zeer schadelijke praktijk stop te zetten.

Vriendelijke groet,
Hendrik.

Gelieve Inloggen om te deelnemen aan het gesprek.