Meubilair

Vanuit een luie stoel redeneren. Uit de kast komen. Beleid maken door gesprekken aan de keukentafel. Meer handen aan het bed. Je hele huisinrichting komt voorbij als je de berichtgeving over de gezondheidszorg volgt. Het maakt de discussie knus. Het leidt af van de begrote minuten die een thuiszorgmedewerker heeft om je steunkousen te vervangen, een paar huishoudelijke klusjes te doen, en even te gaan zitten om de eenzaamheid te verlichten.

Inmiddels beseffen we dat de slechtste beslissing ooit het afschaffen van de wijkverpleegkundige was. Overal in het land worden initiatieven genomen om dit verloren gegane instituut nieuw leven in te blazen. Soms geslaagd, maar vaak nogal halfbakken. En het wordt nog belangrijker dan ooit, nu de hele ggz-sector met de minister heeft afgesproken om minder geestelijk uitgedaagde mensen te institutionaliseren, en ze zoveel mogelijk thuis te laten wonen. Dat gold al voor ouderen, en dat geldt sinds een paar jaar ook voor jongeren nu jeugdgezondheidszorginstellingen vol inzetten op ambulante hulp in plaats van de onbetaalbare vierentwintiguursopvang. Iedereen moet thuis blijven. En veel mensen willen dat ook het liefst. Eigen haard is goud waard. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Het meest beruchte meubel is het bureau. Deze interieurverfraaiing staat niet alleen thuis. Ze zijn vooral te vinden in luxe werktorens met slecht werkende airconditioning waardoor te warme hersenen achter een pc uitgekookte oplossingen bedenken voor de straks onbetaalbaar geworden gezondheidszorg. Je zou alle beleidsmakers gunnen, of misschien zou je ze moeten verplichten, jaarlijks een weekje mee te lopen met een thuishulp, een psychiatrisch verpleegkundige, een jongerenwerker, een verzorgende in een verzorgingshuis, en een huisarts op een visiteronde. Juist op de vloer, binnen de vier muren van het privédomein, zien gezondheidswerkers het effect van het doorsijpelende beleid. En juist van hen mag je de slimste oplossingen verwachten om kwalitatief hoge zorg ook betaalbaar te houden.

Misschien hebben ze ook een oplossing voor de medicijnkastjes die voller en voller worden. Niet alleen omdat er steeds meer voorgeschreven wordt, maar ook omdat mensen zelf steeds meer geld uitgeven aan zelfzorg. En er zijn ook steeds meer pillen voor tekortkomingen in je huis: slechter presteren in bed, te vaak poetsen van je keukenkastjes, niet van je bank te branden zijn, concentratieproblemen achter je studietafel, te frequent visiteren van je toilet, teveel schopbewegingen onder je dekens, regelmatige nachtelijke vreetbuiten voor een open ijskast, teveel rimpels in de ochtendspiegel. Het leven van alledag moet vlekkeloos verlopen en zo niet, dan slikken we ons een glad geplaveide weg erdoorheen.

Zelden was de keukentafel populairder dan nu. Zeker nu Edith Schippers het formicablad en de stalen stoeltjes tot heiligdom van gezondheidsdenken heeft bestempeld. Maar voorlopig blijft het een holle metafoor. Voorlopig blijft het land geregeerd worden door onmetelijke fusie-instellingen met duizenden en duizenden medewerkers waar managers werken die in de ogen van politiek en publiek geen goed meer kunnen doen. Wat mij betreft zijn de discussies over hun salarissen en ontslagvergoedingen non-issues: het gaat om de prestaties op het kleinst mogelijke niveau. Als die goed zijn, mogen ze van mij best nog wat nieuwe meubeltjes aanschaffen.

Laatst bijgewerkt op maandag 02 juli 2012 23:28

Meubilair

Zoek een organisatie